Duchnowski Hieronim (1808–1885), prawoznawca. Ur. zdaje się na Podlasiu, ukończył Liceum Warszawskie i Wydział Filologiczny b. Ces. Uniw. Warsz. i w r. 1829 został nauczycielem w Szkole Wojewódzkiej pijarów, ale w r. 1830 wziął dymisję w celu udania się za granicę dla dalszego kształcenia się. Dopiero w r. 1839 dostał posadę dietariusza w Archiwum Głównym Król. Pol. Mianowany sekretarzem Sądu Pokoju w Krasnymstawie, złożył w r. 1845 egzamin wyższy sądowy i w r. 1846 wszedł do Prokuratorii Generalnej jako asesor, a posuwając się stopniowo, został w r. 1861 radcą Prokuratorii. W r. 1871 poszedł na emeryturę.

Pracując w Prokuratorii, ze szczególnym zamiłowaniem poświęcał się studiom dawnych praw polskich i zebrał znaczną bibliotekę. Napisał pracę O prawach dawnych miast. D. przestudiował liczne źródła i napisał rozprawę obznajamiającą z wielką dokładnością z prawami, jakimi rządziły się nasze miasta. Praca ta była drukowana w piśmie zbiorowym »Wieniec« ofiarowanym Stan. Jachowiczowi (W-wa 1857–8, t. III). Już po śmierci D-go »Warszawska Gazeta Sądowa« umieściła jego rozprawkę: Wyposażenie za dawnych praw polskich (nry 12, 13, 14 i 15, 1886 r.). Zmarł, jak się zdaje, w r. 1885.

Notatka R. Wierzchlejskiego w nrze 2 »Gazety Sądowej« W. 1886; Suligowski, Bibliografia prawnicza.

Jan Mioduszewski